Bonnie, ons konijnenmeisje is er niet meer.

Bonnie het sterke konijnenmeisje waarvan wij nooit gedacht hadden dat ze zo plots ons zou gaan verlaten.

Eind september werd Bonnie ziek. Op een zondag ben ik met haar naar de dierenarts gegaan en bleek ze zoals ik al dacht een verstopping te hebben. Bonnie reageerde altijd erg direct als ze ziek was. Dat was altijd erg fijn omdat je dan snel kon handelen. Een paar dagen later was ze nog niet okay dus ging ik terug met haar. Na onderzoek en overleg maakten we röntgenfoto's. Daarop zagen we dat Bonnie twee blaassteentjes maar ook vele kleine nierstenen had. De dierenarts was heel eerlijk en zei dat er eigenlijk geen optie was om haar daar vanaf te helpen. Ja, de blaasstenen dat ging wel maar de nierstenen was geen optie. Tenzij ik haar als proefkonijn wilde laten dienen in Utrecht of Genk bij één van de universiteiten. Nou, onze Bonnie is geen proefkonijn. Dus Bonnie ging mee naar huis. Ze ging een dag later weer eten en de week erna kwam ik thuis en had ze één van de twee blaastenen uitgeplast. Hallelujah dacht ik. Totdat ik op internet las dat de nierstenen ook mogelijk via de blaas naar buiten zouden komen. Bonnie werd weer Bonnie en leefde er lustig op los, samen met Trippel.                                                                                        

Tot een maand later. Eind oktober ging Bonnie weer slechter eten. Ik dacht natuurlijk dat het die nierstenen waren. Dus ik haar bijgevoerd. De eerste twee dwangvoerspuitjes voerde ik haar, daarna at ze uit een schaaltje. De convelesance ging erin als koek. Ook at ze groente, hooi, appel en haar lekkere hartje iedere dag. Maar na een week vond ik het toch wel welletjes. Zo zou het niet door kunnen gaan. Mijn gezondheid ging er niet op vooruit en ik vond dat er toch weer een arts naar moest kijken. Dus terug. Weer foto's gemaakt. Bonnie bleek een giga verstopping te hebben. Eentje die ik niet gezien heb. Mevrouw at gewoon. En het allerergste. De kleine steentjes in de nier hadden zich samengeklit en waren nu samen zo groot als een euromunt. De dierenarts schrok zich een hoedje. Dat had ze nog nooit gezien en het was onmogelijk dat ze geen pijn zou hebben. De verstopping werd verholpen. Bonnie leek de oude te gaan worden. At ook weer netjes haar brokjes op. Ze was niet zo levendig. Maar ze was dan ook wel verzwakt. Maar eten deed ze. Woensdags zijn we nog op controle geweest en alles leek prima in orde. Donderdags vond ik dat ze haar achterpoot vreemd neer zetten. Dus weer terug. Ik wilde geen enkel risico nemen. Ter ondersteuning kreeg ze vitamine B zodat ze weer wat zou aansterken. Helaas, 's avonds is Bonnie bij haar vriendje in slaap gevallen en niet meer wakker geworden. Gelukkig was ze niet alleen.

De dierentolk, van die link die hiernaast staat, had de week voor Bonnie stierf met haar gesproken. Ze wist niets van Bonnies ziekte, dat had ik haar ook bewust niet verteld. Bonnie vertelde haar dat binnenkort alles goed zou zijn. Toen ik dat hoorde gingen mij de haren recht op de kop staan. Er konden twee dingen gebeuren. De dierenarts had het gigantisch fout en de vlek op de foto was iets anders of ze zou sterven. Ik hoopte dat eerste. Helaas was het het tweede.
Bonnie ons hazemeisje die iedere keer weer de volle aandacht kreeg in de praktijk (als we er kwamen, gelukkig kwam Bonnie daar niet zo vaak) is niet meer. Ze was altijd zo aanwezig en een grote steun en toeverlaat voor Trippel wiens leven na de E. Cuniculli niet meer hetzelfde is gebleven.

Trippel was weer alleen.

Mocht ooit nog eens iemand tegen me zeggen dat een konijn met pijn niet eet dan lach ik hem of haar uit. Trippel at zelfs toen hij met zijn E. Cuniculli aan het rondtollen was. Blackie die afgelopen maandag een complete gebitsrenovatie heeft ondergaan at brokken tot het laatst. Groente en hooi liet hij liggen en de dierenarts vroeg zich af hoe dat in vredesnaam mogelijk was. Bonnie heeft in haar laatste uren nog heerlijk zitten smullen van de boerenkool. Nee, het niet eten is geen teken van pijn. Natuurlijk wel, maar een konijn dat wel eet hoeft niet pijnloos te zijn. En vertel me nu maar niet dat ik toevallig drie uitzonderingen in huis had. Want dat is toch iets teveel toeval.

Dat is dus Bonnies verhaal. Bonnie heeft een mooie urn gekregen en ze is voor altijd bij ons en Trippel. 

Voorlopig gaan wij uit de lucht totdat die geklaard is.
Misschien dat baasje jullie nog komt bezoeken maar reken er niet op.
Alles is meegenomen.

Wat is dat nu ?

Toedeloejoehoe…..van het appelmonster

Daar zijn we weer. Tja, is er wat veranderd ? Tja, nou, nee niet echt. Als Trippel moe is staat zijn hoofdje nog schever. Hij slaapt veel en is op dit moment in de rui. Hij kan zich niet helemaal wassen waardoor hij minder haar binnen krijgt. Maar of baasje daar blij mee is ? Tja, ze had het liever anders gezien maar het is nu eenmaal zo. Vorige week ging het hok open in de hoop dat Trippel en Bonnie weer in het hok konden wonen. Bonnie vond het geweldig. Trippel raakte helemaal in de stress. Dus hok dicht. Dat is nu een opslagruimte voor hooi. Helaas minder bewegingsvrijheid voor Bonnie maar Trippel kan het blijkbaar niet aan. Baasje dacht dat hij nu, na een tijdje gewend te zijn aan zijn scheef koppie wel weer springen kon. Dat kan hij wel, de poepbak uit. Maar blijkbaar is het inschatten van hoogte en die sprong wagen te veel gevraagd. Jammer.
Zoals gezegd is Trippel erg in de rui. Baasje moet extra trucjes uithalen om prozyme in hem te krijgen. Pink lady appels die hij altijd heerlijk vond zijn te droog. Hij ruikt blijkbaar de prozyme want als die er tussen zit laat hij de appel gewoon liggen. Nu simpele golden delicious die sappig zijn. Door de sap wordt blijkbaar de geur van de prozyme verijdeld. Pfff, nu moet ze wel dubbel appels eten. Want het is natuurlijk zonde om die Pink lady weg te mikken. Naja, dat is dan maar inhalen van al die jaren dat ze te weinig fruit heeft gegeten.

Toedeloejoehoe !!!!!

Ondertussen is er niet zo heel veel veranderd. Of toch wel ? Trippel heeft een hondenmand gekregen. De poepbakken die ik had waren qua instap te hoog voor hem dus moest er een andere oplossing bedacht worden. Een hondenmand die nu dus dient als poep cq plasbak. Hij is er erg gelukkig mee en ik ook. Als hij klaar is met zijn behoefte dan springt hij als een jonge god uit de bak.
Eerlijk gezegd begin ik er steeds minder van te snappen.
Kijk eerst staat zijn hoofdje zo :

Toedeloejoehoe

Trippel is heel erg blij met jullie bemoedigende woorden.Het zal inderdaad niet liggen aan zorg, liefde, uithoudingsvermogen enaandacht. En dan spreek ik niet alleen aandacht van mezelf. Ook dedierenartsen (er zitten meerdere in de praktijk waar ik ga) levenernorm met hem mee. Ook wordt er dagelijks gevraagd hoe het met Bonniegaat.
Volgende week proberen zonder vitamine B. en metacam. Eens zien waardat toe gaat leiden. Mocht het niet lukken dan kan ik gelijk bellen enterecht. Zowel brokken, groenten, hooi en lofty’s gaan erin als koek.Hij eet goed. Maar genoeg is genoeg. Voorheen vrat hij net zo langtotdat alle kruimels netjes waren verdwenen.
Trippel is behoorlijk actief. Hij wast zichzelf en Bonnie. Hij sputterttegen als ik met de medicijnen kom. Dat zie ik als een goed teken maarik ga het wel de komende weken nog volhouden. En dan hoop ik dat allesgoed komt. Maar dat moet de tijd uitwijzen. We houden in alle gevalgoed vol en we zullen ons best doen jullie op de hoogte te houden.Bedankt voor de lieve berichtjes.
Dikke kus, Trippel.

Toedeloejoehoe…….

Ja, baasje moet wel de belofte om minimaal eens per maand te bloggen waar maken. Inmiddels is ze wel weer vaker foto’s aan het schieten. Weliswaar genoeg met dat witje goedje van buiten erop maar ook nog voldoende met ons als uniek onderwerp. Voor de rest is ze druk in de weer met hopen dat het nu snel gedaan is met die sneeuw. Ze heeft er meer dan de neus van vol. Tis nu goed geweest, ze wil weer in de tuin aan de gang. De bloembollen durven hun hoofdjes nog niet te laten zien en eigenlijk is het langzaam aan ook tijd om de andijviezaadjes de grond in te stoppen. Maarja, dan moet de grond wel eerst ontdooit zijn. We hopen maar mee, tenslotte is het ook ons belang dat het voorjaar aan de deur klopt.

Baasje ziet het allemaal met lede ogen aan. Tja, waar zouden we zijn zonder onze konijnen ?

Toedeloejoehoe !!!!!!

Toedeloejoehoe !!!!!!

Deze vogel deed ons aan de Titanic denken. Gistermorgen in de ijzige kou zat hij in de hoogste top in de boom van de buurman. Dat noemen wij nog eens lef hebben….met dit weer dan.

Toedeloejoehoe…….duimen jullie dat baasje goed thuis komt vannacht ? Ze moet straks werken. Maar zeg nu zelf….het is toch zeker geen weer om in de trein te kruipen………